The Last Day and the Lost Chance

This is an unusual day for me. I have not felt like this ever before. It has been exactly four years I have joined this college and this is the last day. Everybody is preparing hard and this is the final exam .

Some thing is peculiar since last night and I am not bothered about the Exam. I have been trying to concentrate on my book, but all in vain. All I can hear is the murmuring sound outside the Exam hall and some Wierd equations in my Text book.

I cant look into this any more. I closed everything and started looking for her arrival. Yes.. I have been desperately waiting. This is the first time I am having such a feeling for her. I know her from the first year and we were good freinds. We have shared all those happiest moments together.I cant just imagine that today is the end for everything.I am feared of

loosing her... Yes.... that is the moment I realised I love her madly. Oh .. this is absurd.. How can i think like this. She is my best friend.. I am totally confused....

She is coming...with that pink dress. God .. she is looking damn beautiful today. I dont want to hide my feelings anymore.I am going to tell everything to her.. I decided. She came closer and smiled at me. I am frozen. I dont need anything more I Just want to see her smile for the rest of my life. But she was so casual.

" Hi da. I am much feared. I dont remember anything" She told.

She is same as I saw her in the 1st year. She didnt change . She was turning the pages in a hurry.

" what.. have you finished everything. why is your book closed " She asked.

I was quiet.I dont know what to say. I was thinking how am I going to express my feelings.

"Hey.. what happend to you. Why are you looking like this ". This time she is looking at me waiting for my reply.

I told “ Nothing” .

And then the bell rang and everybody went in to the exam hall.

As usual I wrote my registration number 10 times and the Subject code 12 times in the front page. Finally I got the question paper.

They have exactly asked what i had left in the syllabus. This is not unusual and I am used to this in all these four years.I slowly turned and looked at her. She should have finished writing 10 pages by now . She was writing like she is the one who writes Exam for the whole college.

I turned back and looked at my friend. He was looking at a girl as i did. I can see the same reaction in his face as I got.

Suddenly the invigilator looked at me as if I have hacked his salary account. Finally I decided to write something and Still I got 2 more hours.

I wrote what all I know and I have just filled ten pages. For sure this wont be enough to make me pass. And those internals....

My professors used to give me internals based on their total number of family memebers. Now i have no other option.I just copied those 10 pages. Now i reached 20 pages and this is a good number. This is enough i thought.. Even if it is not , i dont mind.

As usual I am the first to get out of the Exam hall. I have been keeping this record for quite a long time. As i stood to return my answer sheet , Examiner told " 45 mins more" and he looked like he dont want to collect my answer sheet. As I was already in a big confusion , I went back to my seat. By that time she has changed her colour pens thrice. When the invigilator told

" 30 mins more " thats the moment... her speed Overtook Ferrari. I have not written that number of pages in my whole semester exam.

These were the words I have been expecting from the invigilator " Those Who finished can return your answer sheets".

Next moment I returned the answer sheet and I started waiting for her outside the Exam hall Starring at her. She finally managed to return the answer sheet and gave a cold smile at me.

I just wanted to say how much I love her. She came to me and asked

" Do you know how to solve that Part-B problem. I think I have done wrong unit conversion"

These words looked alien to me and I asked her

" Can we go to canteen ..?"

We both had a coffee and for the first time I am tounge tied before her. I dont know how to say and I gave her a strange look.

" Then .. We dont Meet after this na...? " She asked.

I nodded my head slowly. What is this.. Why cant i speak..?

"I am going to join by this month end " she continued. Yes. She got job in an MNC and Still i am struggling to clear the Signal Processing paper.

One of our class mates came there , and called us to take group photo. She called me and I told that I will be coming with my friends.

She went and I felt I lost those precious moments i got . I dont know what restricted me .

And finally I decided not to discuss with her about this anymore. Perhaps I dont have guts to do that. Let this be continued as friendship . I smiled for the photo standing behind her.

ஒருதலையென்றாலும் காதல்தான்

மங்கிய மாலைப்பொழுது
வானமெலாம் வண்ணமாய்
தவழ்ந்து வந்த குளிற்காற்று

மஞ்சள் மாலையில் முழுமதியோ..!

பார்வையால் என்னைப் புரட்டிப்போட்டு
புயலாய்ச் சென்றாள்

கண்டதும் காதல் இதுதானோ
என் மனமெல்லாம் மௌனராகம்

மின்னலாய் மறைந்து போனாள்
நினைவுகள் மட்டும்

எங்கே போனாள் என்னவானாள்
கேள்விகள் மட்டும் தொடர்கதையாய்

பழகிப்போன அதே கல்லூரி
புதுமுகமாய் அவள் அங்கே..!

என்னடா..! என்றிருந்த கல்லூரி
இன்று எழில்புரமாய்

மெல்லமாய் பின்தொடர்ந்தேன்
பின்தொடர்வதே வேலையானேன்

அவள் சின்னஞ்சிறு சிரிப்பால்
செத்துவிடுகிறேன் நானும்

சொல்லத்தான் தெரியவில்லை
என்னுள் இருந்த காதலை

இரவுகளெல்லாம் கனவுகளாய்
கனவுகளெல்லாம் உன் நினைவுகளாய்

உன்னிடம் பேச மட்டும்
வார்த்தை வற்றிப் போகிறதெனக்கு

முடியாது என்ற சொல்லுக்கு அஞ்சி
முடங்கிப்போகிறேன் நானும்

முள்ளாய்க் குத்தும் வார்த்தைகளை விட
மௌனமாய் இருக்கும் நினைவுகள் மேல்

என்றும் உன்னைப் பார்க்கிறேன்
என்றாவது என் காதலை
சொல்லிவிடுவேன் என்று

அரை நொடியில் வந்த காதலை
ஆயிரம் முறை யோசித்தும்
சொல்லத் தெரியவில்லை எனக்கு

புரிந்துகொள் பெண்ணே
ஒருதலையென்றாலும் காதல்தான்

தூரத்து சொந்தம்

8 மணி தாண்டி சூரியன் சுட்டாலும்
மெல்லமாய் முகத்தை மூடிக்கொண்டு
தொடரும் காலைத் தூக்கம்

" இன்னும் என்னடா தூக்கம் ? '
அதட்டியபடி அப்பாவின் குரல்

" தூங்கிட்டு போறான் விடுங்க "
என்றும் ஆதரவாய் அம்மா

காலைகள் தொடங்கும் முதல் மொழி
" காபியா டீயா கண்ணு "
காலங்கள் மாறினாலும்
கனிவு மாறாத அம்மாவின் கேள்வி

நான் விழித்ததை எப்படியோ கண்டுகொண்டு
முகமெல்லாம் புன்னகையாய்
கையில் Coffeeயுடன்

என்னதான் மாயமோ..?
எப்படித்தான் கூடுகிறதோ..?
என் அம்மாவின் Coffee சுவை மட்டும்

குடித்த சுவை மரப்பதற்குள்
மடித்த paperஐ நீட்டி
" படிப்பா " என்கிற அப்பா

மெலிதாய் paperஐ புரட்ட
" சேனாலை மாத்து அண்ணா.. "
என Remote க்கு சண்டை போடும் தம்பி

" அடிச்சுக்காதீங்க சாமி

" என
பேரன்களை பக்குவமாய்
சமாதானம் செய்யும் பாட்டி

இவை அனைத்தும் விட்டுவிட்டு
மைல்கள் தாண்டி
சில சொற்ப ஆயிரங்களுக்காக
கணினியுடன் குடும்பம் நடத்தும் நான்
என் குடும்பதிற்கே ஆனேன்
தூரத்து சொந்தம்.

என்னமோ ஏதோ

            கண் சிமிட்டாமால் கணினியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஏனோ தெரியவில்லை. இது எங்கள் முதல் ஊடல். இன்றோடு திருமணமாகி இரண்டு மாதங்கள் ஆகிவிட்டது. Computer ஏ கதி என வாழும் Software Engineer களில் நானும் ஒருவன்.
கை நிரய சம்பளம் கவலை இல்லாத வாழ்க்கை என்றிருந்த என் வாழ்வில் என் பெற்றோரல் எனக்கு கிடைத்த பொக்கிஷம் மஹா. அவளும் ஒரு பெரிய
நிறுவனத்தில் Software Engineer ஆகா வேலை செய்கிறாள். என் வாழ்க்கையில் இவ்வளவு சந்தோசத்தை  பார்த்தது இல்லை. பெற்றோரல் நிச்சயிக்கப்பட்ட திருமணம் என்பதால் எனக்கு ஏகப்பட்ட எதிர்பார்ப்புகள். அவளுக்கும் அப்படித்தான்.
இனி என் வாழ்க்கை முழுவதும் அவளுக்குத்தான் என்று நினைத்தேன்.

ஆனால் நேற்று இரவு அவள் ஏன் என்னிடம் அப்படி ஒரு கேள்வியை கேட்க வேண்டும்.

நீங்க college la  யாரயாச்சும் என தயங்கிக்கொண்டே..... love பண்ணினீங்களா......? என்றாள்.

எனக்கு தூக்கி வாரிப்போட்டது. இவ ஏன் இதையெல்லாம் கேக்குறா..?

நம்ம பழய friend எவனாச்சும் நம்பல பத்தி போட்டுக் கொடுத்துட்டானா...?

எனக்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை. "இல்லை. நான் உத்தமன் " என்றாள் எவன் நம்பபோகிறான்.

ஆம். எனக்கும் ஒரு Flash back இருந்தது. நானும் ஜணனி என்ற பெண்ணும் கல்லூரி காலங்களில் ஒண்ணு மன்னாகத் திரிந்திருக்கிறோம்.
ஆனால் அவள் college முடிந்த உடன் அவள் அப்பா பார்த்து கட்டிவைத்த வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளையை
 கட்டிக்கொண்டு US ல் செட்டில் ஆகிவிட்டாள்.
ஆனால் நான் இதை எப்படி மஹாவிடம் சொல்வது...? ஒரு வழியாக முழித்துக்கொண்டே இல்லை என தாலையாட்டினேன். அவளும் நம்பிவிட்டாள்.
தப்பித்துவிட்டோம் என நினைத்தேன். ஆனால் அவள் பதில் என்னை தூக்கிவாரிப்போட்டது.

ரமேஷ் என்றாள்.

( " என் பேர் அது இல்ல்லையே.... ! )  பின்பு தான் தெரிந்தது இது அவள் Flash back என்று.

இவளும் ஆ.... ச்சே.........

எவ்வளவு நாளாக.....? என்றேன்.

college final year ல் என்றாள். பின் ஏதோ பிரச்சனயில் பிரிந்துவிட்டோம் என சொல்லும் போதே அவள் கண்ணிலிருந்து தாரை தாரையாய் கண்ணீர்...... எனக்கு  என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை.
அன்று இரவு அதற்கு மேல் நாங்கள் எதுவும் பேசவில்லை.
 காலையில் office வந்தவுடன் அவளிடம் இருந்து வரும் message வரவில்லை. Computer screen ஐ உற்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்....
நேற்று மஹா சொன்னது என் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

பின் வேண்டா வெறுப்பாக வேலையை செய்து கொண்டிருந்த போது...

" ..tweet...tweet............tweet ...tweet.......smsssssss..................."  என்றது.

எடுத்து பார்த்தேன் மஹா என்றிருந்தது.

"இனி என் வாழ்க்கையில் உங்களை விட முக்கியமான ஒருவர் வந்துவிட்டார்...."

எனக்கு பகீர் என்றிருந்தது. அதுக்குள்ளயா....? .

எனக்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை.

" என்னைவிடவா....... பிறகு நான்......:(  "  எங்கிருந்தோ வந்து sad smiley ஒட்டிக்கொண்டது.

Reply யை பார்த்ததும் அளவில்லாத சந்தோசம். அவளிடம் இருந்து வந்த message.........

  "He 'll call u DAD........:)...."

மத மாற்றம்

ஐயராய் குலம் மாறிவிட துணிந்தேன்
நீ என்னை அண்ணா என்று அழைத்ததால்....!


அழுது அழுது பாலைவனமாகி விட்டது என் நெஞ்சம்
கானல் நீராய் அதில் உன் நினைவுகள் மட்டும்...


பூமியாய் நீ சுடுவதால்
வானமாய் நான் அழுகிறேன்
என் கண்ணீரில் நீ குளிர்வாய் என்றால்
என்றும் அழுவேன் அடை மழையாய்.